Verslag Survivalrun Brugge 2012

Verslag Brugge 2012 door Petra

Zaterdag 3 november vertrek ik samen met Angelique van Vliet en Esther Dam, 2 mede RUC-loopsters richting Brugge. Zij komen uit het westen van het land en we verzamelen bij het transferium in Breda, waarna we samen verder reizen. Wel zo gezellig, toch een heel eind rijden. Voordat we Brugge gaan verkennen stoppen we nog even bij de start van de run in Sint-Kruis om de eindhindernis te bewonderen. Blijkbaar is een verticale jute zak het jaarlijks laatste loodje, zo ook nu. Van binnen omhoog, buitenlangs weer naar beneden. Met daaraan vooraf nog een paar leuke krachtoefeningen voor je armen. Fris wel te doen, maar hoe gaat dat straks aan het einde van de run? Ik probeer dat maar even te laten voor wat het is. Zwaar wordt het zowiezo! En nu we toch in Brugge zijn even gezellig de stad in. De lucht trekt helemaal open! O als we hier morgen ook wat van krijgen.. De voorspellingen zien er namelijk niet al te best uit.

De volgende ochtend echter één grijze massa, maar vooralsnog geen regen! Na een heerlijk ontbijt met zelf gemaakte jam van de vrouw des huizes vertrekken we richting Sint-Kruis. We zijn keurig op tijd. M’n eerste run in België, zo blijkt: ik had zelf geld moeten overmaken (in NL wordt dit afgeschreven) en we krijgen eerst een papiertje met ons nummer en de starttijd, vervolgens moeten we bij een andere balie ons t-shirt en bandje afhalen. Belgische logica ;).

 

Kwart over 10 is het zover en klinkt het startschot. Het begint met een stukje rennen met een met zand gevulde jute zak. Hiermee moeten we eerst nog een net onderdoor voordat we ‘m mogen afgooien. Hindernis 2: een bijna-boomdoorsteek. Niet over een tak heen, maar hem alleen aantikken. Vervolgens een eenvoudige swingover. Iedereen gaat als een gek van start. Ik wil het graag nog wat langer volhouden en pak m’n eigen tempo. Er volgen een hordenbos, dubbele catcrawl over het water en een apenhang via een horizonale balk onder een brug door. Allemaal nog prima te doen. Een paar horizontale balkjes + net onderdoor gaat ook goed. Dan komt hindernis 8: ‘miserietouwtjes’. Een gordijn van dunne touwtjes (vergelijkbaar met de paars-roze touwtjes op ons terrein) van lang naar kort zijn behoorlijke knijpers. Touwen achter je laten Petra (thanx Casper, die tip kwam net op tijd :)), anders raak je in de knoop. Ja, ook weer gered. Hindernis 9 is een apenhang langs de ijzeren balk van een brug. Die ken ik nog van m’n trainingsrondjes in Neede. Grote halen, dan ben je snel aan de overkant. Hindernis 10 mogen we overslaan: stukje enteren voor de echte bikkels van de lange afstand. Bij een 4-tal swingovers (paalklim, touwladder, klimrek en brandslag) komt de eerste vermoeidheid in de armen. Rustig verder lopen, dan kunnen de onderarmspieren weer wat bijkomen. Dan weer het water over. Dit keer via slingertouwen langs een brug. Mijn armen willen weer :). Hindernis 13: wentelteef. Die kantelt toch net weer ff anders dan op de training. Maar het lukt, zelfs vrij gecontroleerd. Had ook net een goed voorbeeld voor me, ff de kunst afkijken :). En weer droog tot aan de overkant. Vervolgens een palettenbrug over de vaart. Blik vooruit en tempo houden, gaat goed. Hindernis 15 is weer een combi: een schuine ijzeren ladder onderlangs tot aan een net, ook hier onderlangs en stukje apenhang. Daarna volgt weer een nieuwe uitdaging: 5 swing-overs achter elkaar: dik touw, los touw, tonnetje, klimnet en touwladder. Hier zie ik nog net m’n veterane concurrente, zij pakt de laatste swingover als ik aankom. Na het nemen van de hindernissen opnieuw lekker verzuurd! Maar weer even in rustig tempo doorlopen voor wat herstel. Hindernis 17 is een brandlussenapenhang + brandslanglussen + slappe apenhang. Ik wil even uitrusten in de lussen, maar een TSC-er hijgt in m’n nek. “Kom maar even op de grond”, zegt de vrijwilliger tegen me. Ff verplicht uitstappen, dat gebeurt niet vaak. Terug in de lussen verder en via een slappe apenhang over een balk. Weer een TSC achter me aan. Wat een mazzel, zijn gewicht trekt het touw strak en ik kom vrij eenvoudig boven op de balk. Soms moet je ook wat geluk hebben :). Ik haat slappe apenhangen, grrr. De Belgen lijken er dol op.. er volgen er nog meer. Hindernis 18 is een evenwichtsoefening op een touw. Dan volgt weer een kraanhindernis: over een fijn net omhoog klimmen tot een aantal dunne slingertouwen en na de slingertouwen weer afdalen via eenzelfde fijne net. Het is inmiddels flink gaan regenen en waaien. Ik zit op de helft van de run. Een stukje Belgische wafel + een bekertje high five (sportdrankje) en ik kan er weer tegenaan. Er volgen een paar containers waar we in en weer uit moeten. Tussen de containers is een horizontaal touw gespannen met in het midden een dikke buis waar we doorheen moeten. Respect voor de bouwers en sjouwers. De hindernissen zitten allemaal goed in elkaar. Hindernis 21: boogschieten. Zwart, helaas.. extra swingover. Gelukkig maar een kleintje. Vervolgens een lange apenhang gecombineerd met een net onderdoor. Brugge staat bekend om het klimmen, daar ben ik inmiddels wel achter. Maar ik heb m’n bandje nog. Bij een brug volgt een slingertouw naar een net, hier overheen en vervolgens via een korte apenhang naar de overkant. In België wordt trouwens duidelijker dan in Nederland onderscheid gemaakt tussen de wedstrijdlopers en de recreanten. Hier mogen de recreanten vrij veel dingen overslaan en bijna alles gaat bovenlangs. Zou in Nederland ook meer mogen als je het mij vraagt: wat laagdrempeliger voor recreanten. Hindernis 24: spaanse ruiter tot net, hier onderdoor en via 2 slappe apenhangen (help, daar heb je ze weer) over de balken naar het einde. Dit keer hangt er niemand in het touw, jammer. We komen bij een sloot: hordenloop door het water. Koud!! Twee weken na Neede, maar wat een verschil! Ondanks de vaseline. Je hoort aan alle kanten: bbrrrrr.. en kkkkooouddd. Maar we hebben de diepste waterstand nog niet gehad.. Een bunker over klimmen gaat weer vrij gemakkelijk. Hindernis 27 is een reuzenton die ik nog ken van Westerbork. Gelukkig zijn hier de gaten iets groter waar het puntje van m’n schoen net in past. Dat scheelt! We moeten er via een touw vanuit het water inklimmen, maar het water komt ‘slechts’ tot de heupen. Daarna echter door een duiker, waarbij net het hoofd en de schouders nog boven het water uitsteken. Gelukkig is ie niet al te lang. Er volgt een modderig stuk over de velden. Glibber, glibber, glij.. Hindernis 29 is een rij banden bovenlangs. Lekker, even iets eenvoudigs tussendoor. Daarna volgt opnieuw een combi. Dit keer via zwevende balken naar een bovenbalk en vervolgens wéér zo’n slappe apenhang over de laatste balk heen. Pffff.. ik moet het eruit persen. Hindernis 31: bandensleep, waarbij we banden aan een touw moeten bevestigen. Met deze ballast over een modderig parcours waarbij ik soms tot bijna de knieën in de modder zak. Voordeel: ik word weer wat warmer. Hindernis 32 is een gekruist touw. Daarna volgt weer een combi waarbij we via een plank naar een verticaal net lopen, hier onderlangs en vervolgens springen (!) naar een volgend net. Gelukkig is er een touw aan de zijkant wat ik mag gebruiken, zodat ik niet met m’n gezicht in de modder beland. Aan het einde van deze hindernis mogen we een stammetje meenemen. Onderweg naar het hakken zijn nog een tweetal hindernissen. De eerste is een horizontaal net waar we onderlangs en vervolgens op moeten klimmen. Vanaf het net nog een swingover en vervolgens weer via de onderzijde van het net terug. Daarna een postmanswalk. M’n armen zijn zo leeg, dat ik deze hindernis een keer over moet doen. We naderen het einde, nog ff doorzetten Pé. De bijlen zijn gelukkig goed scherp, dus het hakken valt mee. Ook hier warm ik weer wat op. In België is ‘stammetjes afleggen’ ook een hindernis. Dat scheelt :). Op naar de laatste hindernis. Dit keer weet ik precies wat me nog te wachten staat. Inmiddels al 3 uur onderweg! De laatste loodjes.. mèt nog steeds het felbegeerde bandje in m’n bezit. Zal ik dan toch Brugge met bandje gaan finishen? Dat zou wel heel gaaf zijn! Ik ben er echter nog niet.. De eindhindernis begint met een lange tarzanzwaai, waarbij je (hangend in het touw) het tweede deel van het touw eerst naar je toe moet halen, vervolgens een voetklem in het tweede deel, dan zwaaien naar een net en dit onderlangs klimmen. Dit lukt in de 2e poging. Een vrijwilliger loopt helemaal met me mee: nie opgeve.. volhoue! En ik hield vol :). Zo, dat was deel 1. Maar nu.. de vleeshaken. En waarempel.. er kwam een heel klein waterig zonnetje door! Niet veel, maar het haalde toch nèt dat beetje ergste kou eraf. Alle beetjes helpen nietwaar? Ik krijg twee haken met hieraan slingertouwen bevestigd aangereikt door de vrijwilliger. Beide haken aan de buis, voetklem in één touw, andere haak aan volgende buis hangen en vervolgens voetklem in dit touw.. enz.. tot aan de overkant. Poging 1 lukt tot halverwege. Zelfs uitrusten in m’n voetklem wordt steeds lastiger. Alles doet pijn. “En..” vraagt de vrijwilliger “bandje inleveren of probeer je het nog een keer?” Nu opgeven?? Tuurlijk niet! Na even rust en een korte onderarm-massage nog een poging. Aanvankelijk lijkt het redelijk goed te gaan, er is weer wat kracht terug. Echter halverwege.. OP! Shit! “En..” vraagt de vrijwilliger weer.. “geef je het op?” Lekker motiverend.. Ik wil het nog 1 keer proberen. Het is nu of niet. Weer even m’n rust gepakt. Haken geplaatst. Eentje voelt niet goed. Mag ik een andere? Diepe zucht en daar ga ik weer. Ook nu lijkt het in het begin vrij goed te gaan. Ik kom al iets verder. Maar ook dan weer die vreselijke verzuring. Ik kan net de balk met m’n voet aanraken. Is dit genoeg??? Yes!!! Ik mag door! De volgende ladder mag ik met handen en voeten overbruggen. Dat valt mee. Maar nu… de jute zak. Ik krijg meteen een warme deken om me heen om weer wat bij te komen en niet teveel af te koelen. En dan die commentator “Je gaat dit redden Petra. De laatste hindernis. Mw. v/d Velden, heeft u nog een high five voor Petra?” En ja hoor, daar kreeg ik nog even een energiedrankje voor de laatste krachten. In de eerste poging gleed ik meteen weer terug. Hoe ga ik dit doen?? Maar in de tweede poging krijg ik goede grip met m’n voeten. Stukje voor stukje kom ik iets hoger. Het lijkt wel een eeuwigheid! Uiteindelijk kan ik m’n handen om de bovenrand slaan. “Ja mensen, daar komen de handjes. Je bent er bijna Petra.” Ja, ja, ik zit zo vast als een huis. Me wat proberen af te duwen dan. “En ja, daar komt het hoofdje.” Jeetje, het lijkt wel millimeter werk. Maar uiteindelijk is het me gelukt!! “Jaaa, ook Petra is klaargekomen.” Iedereen ligt helemaal in een deuk. Hoor nog vanuit het publiek: “En het is een meisje geworden!” Alleen al voor het commentaar is het de moeite waard om een keer een run in België te lopen :). Zie later de uitslag: 3.39.39. Hiermee toch nog 4e geworden van de 8 dames. Ik ben doodop, maar zóóó blij dat ik m’n bandje uiteindelijk toch heb weten te behouden!!

No Comments Yet.

Leave a Reply